Skip to content Ik wist niet wat ik zag.
In eerste instantie dacht ik dat ik me vergiste.
De woonkamer zag er bijna precies uit zoals mijn man haar door de jaren heen had beschreven. Dezelfde oude bank. Dezelfde donkere boekenkast. Zelfs de grote klok boven de open haard stond er nog.
Maar er was één ding dat daar absoluut niet hoorde.
Op de bank zat een vrouw.
Ze zat met haar rug naar het raam, alsof ze op iemand wachtte.
Ik kende haar niet.
Naast haar stond een grote zwarte koffer.
En op de salontafel lagen tientallen foto’s.
Ik deed instinctief een stap dichter naar het raam.
Toen draaide de vrouw haar hoofd.
Ik bevroor………………