Skip to content De klop op de deur kwam opnieuw.
Harder deze keer.
BAM. BAM. BAM.
Ik keek naar de arts.
Hij stond langzaam op en keek naar de deur alsof hij precies wist wie erachter stond.
“Wie is dat?” vroeg ik.
Hij antwoordde niet.
Toen ging de deur open.
David stond in de opening.
Zijn gezicht was lijkbleek.
“Kom mee,” zei hij zacht.
Ik bleef zitten.
“Nee.”
Hij keek me aan.
“Wat?”
“Ik ga nergens heen voordat iemand mij vertelt wat hier aan de hand is.”
De arts zuchtte diep.
“David, je had haar de waarheid moeten vertellen.”
David sloot zijn ogen.
Alsof die ene zin precies bevestigde waar ik bang voor was.
Ik hield het DNA-rapport omhoog……………