Skip to content Daar stonden tientallen knuffels.
Een witte beer.
Een stoffen konijn.
Een houten paard.
En helemaal achteraan stond een oude muziekdoos.
Ik herkende hem.
Die muziekdoos stond al jaren in deze kamer.
Mijn overleden vrouw, Isabella, had hem gekocht voordat de kinderen werden geboren.
Sophie keek ernaar.
“Die maakt hen verdrietig.”
Mijn hart sloeg een slag over.
“Wat zei je?”
Ze wees opnieuw.
“Die.”
Ik liep naar de kast.
Dokter Gable keek me verbaasd aan.
“Adrien, het is waarschijnlijk gewoon—”
Ik pakte de muziekdoos.
Op dat moment begon Nora harder te huilen.
Theo volgde.
Daarna Miles……………