DEEL 2 — Wat de politie in ons huis vond

Ik keek naar de voordeur.

Eerst zag ik niets.

Toen viel mijn blik op de deurmat.

Een klein wit kaartje lag half onder de rand geschoven.

Ik had het daar die ochtend nog niet gezien.

De agent liep er onmiddellijk naartoe.

“Blijf achteruit.”

Hij trok handschoenen aan en pakte het kaartje voorzichtig op.

Ethan kneep harder in mijn hand.

“Is dat van hem?” vroeg ik.

De agent keek naar het kaartje.

“Dat weten we nog niet.”

Hij draaide het om.

Aan de achterkant stond slechts één regel.

JE HAD HEM NOOIT NAAR DIE KAPPER MOETEN BRENGEN.

Mijn hart sloeg over…………..

Lees verder op de volgende pagina.