Ik bleef midden in de kamer staan.

“Wat?”

“Ze zei dat ik het zelf moest oplossen.”

Mijn maag draaide zich om.

“Mary-Ann, luister naar me. Stuur me je locatie. Nu.”

Een paar seconden later kwam haar locatie binnen.

Ik stapte in mijn auto.

Onderweg belde ik Ben.

Geen antwoord.

Nog een keer.

Niets.

Ik reed zo snel als veilig was.

Toen ik eindelijk bij de locatie aankwam, zag ik mijn dochter op een lage stenen muur zitten.

Ze had een schaafwond op haar knie en haar jas zat onder het vuil.

Naast haar lag de motor.

Ik parkeerde en rende naar haar toe.

“Mary-Ann!”

Ze stond op en begon onmiddellijk te huilen.

Ik sloeg mijn armen om haar heen.

Ze duwde me eerst niet weg.

Ze hield me juist stevig vast…………

Lees verder op de volgende pagina.