Skip to content Een combinatie van twee stoten en een lage trap.
Ik bewoog nauwelijks.
Een stap.
Een draai.
Een korte blokkering.
Geen enkele beweging was groter dan nodig.
Jake stopte.
Hij keek naar zijn eigen handen alsof ze hem hadden verraden.
Een van de leerlingen fluisterde:
“Ze is snel.”
Jake hoorde het.
Zijn gezicht werd rood.
“Niemand zei dat dit een echte wedstrijd was.”
Ik keek hem aan.
“Jij wilde een demonstratie.”
Hij zette zijn kin omhoog.
“Dan krijg je er een.”
Hij stormde opnieuw naar voren.
Deze keer wachtte ik tot het laatste moment.
Ik ontweek zijn aanval, pakte kort zijn pols en gebruikte zijn eigen snelheid om hem uit balans te brengen.
Hij kwam met beide knieën op de mat terecht.
Niet hard.
Niet gewond…………..