Zijn vuist kwam recht op mijn gezicht af.

Voor de rest van de zaal leek het alsof ik geen tijd had om te reageren.

Maar voor mij vertraagde alles.

De tl-lampen.

Het geluid van schoenen op de mat.

Sarahs ademhaling.

Zelfs Jakes schouderbeweging leek plotseling voorspelbaar.

Mijn lichaam herinnerde zich iets wat mijn hoofd jarenlang had geprobeerd te vergeten.

Ik zette één stap opzij.

Zijn vuist raakte niets.

Jake verloor zijn evenwicht en moest een halve stap naar voren zetten om niet te vallen.

Er ging een verbaasd gemompel door de zaal.

Hij keek me aan.

Zijn glimlach was verdwenen.

“Geluk,” zei hij.

Ik antwoordde niet.

Hij kwam opnieuw.

Deze keer sneller…………..

Lees verder op de volgende pagina.