“Omdat ik iets had gezien.”

Mijn stem werd zachter.

“Wat?”

“De auto die hem raakte.”

Ik voelde mijn benen slap worden.

“Je zei altijd dat de politie niets had gevonden.”

“Dat was niet helemaal waar.”

Ik staarde hem aan.

“Charles…”

“Er was een kenteken.”

Ik hield mijn adem in.

“Wat?”

“Een deel van het kenteken.”

Hij liep naar een stoel en ging zitten.

“Ik had het onmiddellijk aan de politie kunnen vertellen.”

“Waarom deed je dat niet?”

Hij keek naar mij.

“Omdat ik eerst dacht dat ik me vergiste.”

“En later?”

“Later wist ik het zeker………….

Lees verder op de volgende pagina.