Skip to content “Waarom heb je me dit nooit verteld?”
“Omdat je nooit hebt gevraagd.”
Hij lachte ongelovig.
“Niet gevraagd?”
Zijn stem werd zachter.
“Vijf jaar geleden ben je weggegaan zonder iets mee te nemen. Ik dacht dat je me haatte.”
“Ik haatte je niet.”
“Wat dan?”
Elena keek naar de grond.
“Ik was gebroken.”
Julian wilde reageren, maar achter hem klonk een bekende stem.
“Julian?”
Serena stond aan het einde van de gang.
Ze had hem gevolgd.
In haar hand hield ze de kleine cadeaudoos die Julian voor haar had meegenomen.
De doos met de ring.
Serena keek naar Elena.
Toen naar Ethan.
En uiteindelijk naar Julian.
Ze begreep het meteen.
“Is dat…?”
Julian zei niets.
Elena pakte Ethan voorzichtig op.
“Ga maar even naar Clara.”
Het jongetje keek nog één keer naar Julian.
“Tot ziens, meneer.”
Julian glimlachte met moeite.
“Tot ziens, Ethan.”
Toen Ethan verdwenen was, keek Serena naar Julian.
“Je wist hiervan?”
“Nee.”
“Maar hij lijkt op jou.”
“Ik weet het.”
Serena keek naar Elena.
“Waarom heeft hij ons nooit iets verteld?”
Elena antwoordde rustig:
“Omdat hij het zelf niet wist.”
Julian fronste.
“Wat bedoel je?”
“Toen we uit elkaar gingen, ontdekte ik dat ik zwanger was.”
Julian sloot zijn ogen.
“Waarom belde je me niet?”
“Omdat ik op dat moment niet wist of je bij mij wilde blijven of alleen maar terug zou komen uit schuldgevoel.”
“Ik zou naar je toe zijn gekomen.”
Elena keek hem aan.
“Dat dacht ik vroeger ook.”
Die woorden deden pijn.
Julian keek naar de vloer.
Hij herinnerd