verhalen 087

“Mag ik?”

Matteo keek haar aan.

“Ga je gang.”

Ze boog zich voorover en liet haar vingers langzaam langs de onderkant van het bedframe gaan.

Toen stopte ze.

“Wacht.”

Ze voelde iets.

Een klein stukje tape.

Met haar nagel maakte ze het los.

Daaronder zat een minuscuul zwart plastic doosje.

De bewaker trok onmiddellijk zijn wapen.

Matteo stak zijn hand op.

“Niet aanraken.”

Liana keek hem aan.

“Dat is geen explosief.”

“Hoe weet je dat?”

“Omdat degene die het hier heeft verstopt wilde dat het gevonden werd.”

Matteo verstijfde.

“Waarom?”

Liana draaide het doosje om.

Aan de achterkant stond een naam.

Elena.

Matteo’s gezicht veranderde onmiddellijk.

“Waar heb je die naam vandaan?”

“Ik heb hem niet geschreven.”

“Nee.”

Hij pakte het doosje voorzichtig vast.

“Mijn vrouw heette Elena.”

Liana keek naar Nico.

“Zijn moeder?”

Matteo knikte.

“Ze is zeven maanden geleden overleden.”

Hij opende het doosje.

Binnenin zat een kleine geheugenkaart.

Geen brief.

Geen foto.

Alleen de kaart.

“Breng een laptop,” zei Matteo.

Een bewaker kwam direct in beweging.

Liana voelde haar hart sneller kloppen.

“Denk je dat dit van haar is?”

Matteo antwoordde niet.

Enkele minuten later zat hij achter zijn bureau.

De geheugenkaart werd in een beveiligde computer geplaatst.

Er verscheen één bestand.

VOOR MATTEO — NIET OPENEN ALS IK ER NIET MEER BEN.

Matteo staarde naar de tekst.

Zijn handen begonnen te trillen.

Liana zag het.

“Je hoeft het niet alleen te bekijken.”

Hij keek haar aan.

“Waarom zou jij hierbij betrokken moeten worden?”

“Omdat Nico mij vertrouwde toen hij bang was.”

Dat antwoord leek hem te raken.

Hij klikte het bestand open.

Op het scherm verscheen Elena.

Ze zat in een donkere kamer.

Haar gezicht was bleek.

Ze keek recht in de camera.

“Matteo, als je dit ziet, betekent het dat ik niet meer bij jou ben.”

Matteo hield zijn adem in.

“Luister alsjeblieft naar me. Je mag niemand vertrouwen.”

Het beeld trilde even.

Toen ging Elena verder.

“Niet je zakenpartners. Niet je beveiliging. En vooral niet de persoon die beweert dat hij mij heeft verraden.”

Matteo fronste.

Liana keek naar hem.

“Wie bedoelt ze?”

Matteo zei niets.

Op het scherm ging Elena verder.

“Ik heb geprobeerd Nico te beschermen. Daarom heb ik hem niets verteld. Maar drie weken geleden ontdekte ik dat iemand binnen het landgoed toegang had tot zijn medische gegevens.”

Matteo’s gezicht werd hard.

“Er is iemand die Nico wil hebben.”

Een korte stilte.

“Niet om hem pijn te doen.”

Ze slikte.

“Maar omdat Nico iets bezit wat iemand anders nodig heeft.”

Het beeld viel even weg.

Toen verscheen Elena opnieuw.

“Matteo, luister goed. Als er ooit een vrouw bij Nico komt die hem onmiddellijk rustig kan krijgen…”

Liana verstijfde.

Elena keek rechtstreeks in de camera.

“…vertrouw haar.”

Matteo draaide zich langzaam naar Liana.

Zij keek geschokt terug.

Op het scherm vervolgde Elena:

“Die vrouw zal waarschijnlijk niet weten waarom Nico haar herkent.”

Liana voelde een koude rilling over haar rug lopen.

Elena zei:

“Maar zij heeft ooit i