Ik bleef minutenlang naar die ene zin kijken.

Het is van iemand die ik dertig jaar geleden verloren ben.

Bram.

Er was geen andere mogelijkheid.

Ik sloot het bankboekje en keek opnieuw naar de sleutel.

Hij was klein, oud en van metaal.

Aan het ringetje hing een blauw label met daarop één nummer:

17.

Ik stopte alles terug in de tas en reed naar huis.

Die nacht sliep ik nauwelijks.

Steeds opnieuw dacht ik aan Annie.

Aan haar handen die in de winter altijd trilden.

Aan haar oude jas.

Aan de rieten mand.

Aan de manier waarop ze altijd zei dat ze niets nodig had.

Maar als het geld van Bram was, waarom had zij het dan bewaard?

En waarom had ze het aan mij gegeven?

De volgende ochtend belde ik de bank…………

Lees verder op de volgende pagina.