Skip to content Ik keek van Rachel naar de man achter haar.
Niemand zei iets.
De stilte in de keuken voelde zwaarder dan alles wat ik de afgelopen dagen had meegemaakt.
“Vertel het me,” zei ik uiteindelijk.
Rachel keek naar de grond.
“Carol, het is niet zo eenvoudig.”
“Dat zeggen mensen meestal wanneer de waarheid juist heel eenvoudig is.”
De man achter haar haalde diep adem.
“Mijn naam is Daniel.”
Ik keek hem aan.
“En waarom zat jij in mijn auto?”
Daniel keek naar Rachel.
Rachel knikte langzaam.
“Omdat ik niet reed toen het ongeluk gebeurde.”
Mijn mond viel open………..