Skip to content DEEL 2 — De jongen die mijn man kende
De jongen keek naar de grond.
“Ik heet Lucas.”
Ik wachtte.
“Lucas wat?”
Hij aarzelde.
“Lucas Bennett.”
De naam zei me niets.
Ik keek opnieuw naar zijn gezicht.
Hij had donker haar, dezelfde kleine kuiltjes in zijn wangen als Daniel wanneer hij glimlachte, en iets in zijn ogen voelde vreemd vertrouwd.
Ik schudde die gedachte meteen van me af.
“Lucas, waar kende je Daniel van?”
“Van het centrum.”
“Welk centrum?”
Hij keek naar de mensen achter mij.
“Kunnen we ergens praten waar niemand ons kan horen?”
Ik voelde mijn hart sneller slaan…………….